Κάνεις κριτική στον λαοπρόβλητο Αλέξη; Είσαι προδότης

alt

«Τρόικα εσωτερικού». «Πέμπτη φάλαγγα του Σόιμπλε». «Προδότες και γερμανοτσολιάδες». «Μερκελιστές».

Είναι ορισμένες από τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί ο αριστερός εσμός της δημοσιογραφίας, της παραδημοσιογραφίας, αλλά ακόμη και υπουργών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που θα έσκιζαν τα μνημόνια και έλεγαν στη Μέρκελ «Go back», οι ίδιοι που παρακαλάνε για ένα ξεροκόμματο για να μην χρεοκοπήσουμε, εκείνοι που στήθηκαν στα τέσσερα για λίγη εξουσία, τολμούν να κάνουν εξευτελιστικούς χαρακτηρισμούς για τους πολιτικούς τους αντιπάλους

Ό,τι δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, ό,τι πάει κόντρα στην «επανάσταση» της αριστεράς είναι προδοσία. Χώρισαν την Ελλάδα στα δύο και δημιουργούν σκηνικό εμφυλίου με ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Δυστυχώς, αυτό που στήνει ο Τσίπρας και η παρέα του είναι πολύ χειρότερο από μια οικονομική χρεοκοπία. Η χώρα μπαίνει σε πολύ επικίνδυνα κανάλια, επιστρέφει δεκαετίες πίσω, τότε που οι Έλληνες ήταν εχθροί και μισούνταν απλά και μόνο γιατί είχαν διαφορετική ιδεολογία.

Το σύστημα Μαξίμου και το δίκτυο εφημερίδων, sites και ραδιοφώνων με πρόθυμους, στρατευμένους δημοσιογράφους, αρθρογράφους και λαμόγια που είδαν φως, λεφτά και εξουσία και μπήκαν, στήνουν ένα πολύ άσχημο μέλλον για την Ελλάδα. Ο χωρισμός του πολιτικού συστήματος στα δύο επεκτείνεται πλέον και στην κοινωνία. Το βλέπει κανείς αν κάνει μια συζήτηση για την πολιτική κατάσταση. Για το τι συμβαίνει στην οικονομία και που οδηγείται η χώρα.

Εκεί δεν τολμά κανείς να πει άσχημη κουβέντα για την «Επανάσταση» για την «πρώτη φορά αριστερά». Τολμάς να πεις ότι κατέστρεψαν τη χώρα για τρεις μήνες; Σε λένε προδότη και πουλημένο στους ξένους; Τολμάς να γράψεις για τις 100 ημέρες ΣΥΡΙΖΑ; Είσαι υπονομευτής και δίνεις όπλα στους δανειστές;

Φωνάζεις ότι το καράβι πάει στα βράχια; Είσαι τρόικα εσωτερικού; Κάνεις κριτική στον λαοπρόβλητο Αλέξη; Είσαι προδότης.

Μια εικόνα της Ελλάδας που προσιδιάζει στη Βενεζουέλα του Τσάβες ή την Κορέα του Κιμ όπου κανείς δεν τολμά να μιλήσει. Η μόνη διαφορά είναι ότι εκεί είτε τους φυλακίζουν είτε τους σκοτώνουν, αλλά πόσο απέχει αυτό από τη χώρα μας;

Να δείτε που αν η ... πρώτη φορά αριστερά μείνει για χρόνια στην εξουσία θα είναι ιδιώνυμο αδίκημα οποιαδήποτε άποψη είναι διαφορετική από εκείνη των Συριζαίων. «Μη μιλάς, κινδυνεύει η Ελλάς», λένε οι αριστεροί που ξαφνικά απέκτησαν παράσημα εθνικοφροσύνης και αγάπης για την πατρίδα λες και όλοι οι άλλοι δεν είναι Έλληνες. Δείτε μόνο τι έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες, διαβάστε την Αυγή και τους πληρωμένους κονδυλοφόρους της αριστεράς για να καταλάβετε τι συμβαίνει. Ο Στουρνάρας για παράδειγμα, έγινε υπονομευτής της πατρίδας, όμως, είναι ο ίδιος που τους βρήκε τα 750 εκατ. ευρώ για να πληρώσουν το ΔΝΤ αυτοί οι ανίκανοι που οδηγούν την Ελλάδα στο πιστωτικό γεγονός.

Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος ή το Ποτάμι είναι «τρόικα εσωτερικού» διότι τολμούν να κάνουν κριτική για την κυβερνητική ανοησία και αποτυχία. Όποιος δεν «ευλογεί» τον μπάφο είναι οπισθοδρομικός και όποιος τα βάζει με τους μπαχαλάκηδες είναι συνεργάτης της Αστυνομίας. Όποιος δεν χαίρεται με τον άκρατο λαϊκισμό των καθαριστριών και της ΕΡΤ, της Ραχήλ και της Βαλαβάνη είναι ανάλγητος και νεοφιλελεύθερος.

Όποιος καταγγέλλει Κυπατζήδικες πρακτικές από την αριστερή κυβέρνηση είναι απλά συκοφάντης. Σε λίγο θα μας φωνάζουν και θα απαιτούν «χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε ...» που έλεγε κι ένας πραγματικός αριστερός, ο Χρόνης Μίσσιος.

Είναι, λοιπόν, χειρότερο από μια οικονομική χρεοκοπία αυτό που έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν χρεοκοπήσουμε ίσως να μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας και ίσως είναι καλύτερα να γίνει έτσι. Αν, όμως, οδηγηθούμε σε εμφύλιο διχασμό τότε οι συνέπειες θα είναι καταστρεπτικές. Αλλά θα πρέπει να ξέρουν όλοι αυτοί οι ξεπουλημένοι ψευτοπατριώτες που κυβερνούν ότι έχει ο καιρός γυρίσματα και μπορεί να βρεθούν στην ίδια θέση. Ας το κόψουν λοιπόν τώρα το παιχνιδάκι γιατί είναι πολύ επικίνδυνο για την πατρίδα.


Πούλαγε όνειρα, να κρύβεις εφιάλτες...

photo: Brandon Giesbrecht@Flickr

Παρακολούθησα τη διαδικτυακή συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο κομματικό του κανάλι, όπου από χιλιάδες ερωτήσεις που έγιναν μέσω του twitter πέρασαν τους κομματικούς επιλογείς λιγότερο από 1%. Εγώ θέλω να μείνω στην αντίδραση του κ. Τσίπρα σε μια ερώτηση, την προτελευταία της συνέντευξης. Εκεί, ο κομματικός δημοσιογράφος, με ένα μικρό χαμόγελο αμηχανίας και συστολής, είπε στον κ. Τσίπρα: «Έχω εδώ και μια πολύ συμβατική ερώτηση: "Πού θα βρείτε τα λεφτά για να εφαρμόσετε το πρόγραμμά σας;"». Μικρά συννεφάκια εκνευρισμού ρυτίδωσαν το μέτωπο του προέδρου, και μετά έδωσε μια απάντηση που με άφησε με το στόμα ανοιχτό, τόσο που δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι πραγματικά την άκουσα. (Ομολογώ ότι πριν την αναπαράγω εδώ τηλεφώνησα σε έναν φίλο που είδε τη συνέντευξη, για να βεβαιωθώ ότι δεν ήταν παραίσθησή μου.) Ο κ. Τσίπρας απάντησε στην ερώτηση περί του «πού θα βρει τα λεφτά» ως εξής: «Επειδή αυτή η συνέντευξη θέλω να είναι πραγματικά μη-συμβατική, αυτή την ερώτηση δε θα την απαντήσω.».

Κι έτσι, εν ονόματι της μη-συμβατικότητας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε, δέκα μέρες πριν από τις εκλογές, να δώσει τη μόνη απάντηση που είναι εντελώς απαραίτητο να ακούσει όποιος σκοπεύει να τον ψηφίσει θέλοντας να ξέρει τι κάνει: δηλαδή, το τι θα του ξημερώσει η επόμενη των εκλογών.

Βέβαια στην απάντηση, ή μάλλον τη μη-απάντηση, του κ. Τσίπρα, με αιφνιδίασε μόνο η έκταση της απροκάλυπτης περιφρόνησης για τους ψηφοφόρους. Γιατί κατά τα άλλα δεν εξεπλάγην. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων το οφείλει κυρίως στην πλήρη αποπομπή της λογικής, του ρεαλισμού, και των επιχειρημάτων από τον δημόσιο λόγο, για να βάλει στη θέση τους τη διέγερση του θυμικού, τις κατηγόριες και τις ύβρεις. Από την αρχή της κρίσης, και κυρίως από την περίοδο των «αγανακτισμένων», ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε τη ρητορική του κατοχικού-εμφυλιοπολεμικού μίσους, βαπτίζοντας εκλεγμένες με μεγάλη πλειοψηφία κυβερνήσεις της χώρας «δοσιλογικές», περιγράφοντας τη δανειακή σύμβαση ως «εχθρική κατοχή», και την οικονομική κατάσταση των πολιτών ως «χειρότερη από την Κατοχή» (το άκουσα και αυτό σε κανάλι). Η ιστορία του τόπου έγινε έτσι ανενδοίαστα εργαλείο κομματικής προπαγάνδας.

Ο παραλληλισμός του σήμερα με την Κατοχή δεν είναι βέβαια μόνο ανιστορήτος. Είναι βαθύτατα προσβλητικός, όχι μόνο για τη νοημοσύνη όσων ξέρουν πέντε πράγματα από ιστορία, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους ανάμεσά μας και έζησαν εκείνα τα χρόνια, τις γιαγιάδες και τους παππούδες που θέλει ο κ. Καμμένος να κλειδαμπαρώσουμε στις 25 του μήνα, μπας και ψηφίσουν. Κι όσοι υπέφεραν, οι ίδιοι ή οι δικοί τους, τα πάθη του Εμφυλίου, νοιώθουν μόνο αποτροπιασμό για όποιον προσπαθεί να αναβιώσει το κλίμα του. Όμως, τα στελέχη και οι προπαγανδιστές του ΣΥΡΙΖΑ το κάνουν κατά κόρον, μαζί με τους συνοδοιπόρους τους, τα στελέχη των ΑΝΕΛ, που των περισσότερων τα πολιτικά βιογραφικά δε βλέπω να παραπέμπουν σε άμεση πνευματική συγγένεια με τον Άρη Βελουχιώτη.

Το γιατί επιλέχθηκε αυτή η τακτική το ξέρουμε από την παγκόσμια ιστορία: η επίθεση στον αντίπαλο με αναγωγές του σήμερα σε κάποια περασμένη εποχή, μυθολογικά αναπλασμένη, είναι το ιδανικό ρητορικό-προπαγανδιστικό πλαίσιο για να βγάλεις από τη συζήτηση τα επιχειρήματα, είτε επειδή δε σε συμφέρουν, είτε επειδή δεν τα έχεις. Η αναβίωση της κατοχικής-εμφυλιοπολεμικής ρητορικής που εγκαινίασε ο ΣΥΡΙΖΑ επί «αγανακτισμένων» είχε κύριο σκοπό να μεταθέσει τη συζήτηση από το φλέγον πρόβλημα της χώρας, δηλαδή το οικονομικό, σε απειλές και ύβρεις. Και πέτυχε τον σκοπό της, φέρνοντας με τη συσκότιση της αλήθειας το κόμμα του κ. Τσίπρα στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων.

Βέβαια η διολίσθηση του πολιτικού λόγου στο επίπεδο μυθολογικής μάχης του Καλού με το Κακό, παρέσυρε, και παρασύρει ακόμη καμιά φορά, κάποιους από τους πολιτικούς αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά την ευθύνη γι' αυτό την έχει το κόμμα που ξεκίνησε την κατρακύλα. Όταν εσύ, πρώτος, τοποθετείς τον διάλογο στο επίπεδο μιας λυσσαλέας πολεμικής σύρραξης, πώς περιμένεις να σου απαντήσει η άλλη πλευρά; Με επικλήσεις στον ορθό λόγο; Είναι όπως όταν κορνάρεις στον δρόμο προειδοποιητικά σε κάποιον που πάει να περάσει με ταχύτητα ένα «στοπ» κι αυτός φρενάρει, σταματήσει, βγει από το αυτοκίνητό του και σε πλησιάσει μαινόμενος, βρίζοντας χυδαία και ζητώντας σου να βγεις έξω «αν είσαι άντρας». Αποκλείεται να σου περάσει από τον νου να του τσιτάρεις Σωκράτη, Βούδα ή Βολταίρο, για να ηρεμήσει. Ή, αν είναι του χαρακτήρα σου, θα βγεις να δώσεις τον υπέρ πάντων αγώνα στην κλωτσοπατινάδα, ή θα φύγεις τρέχοντας, για να γλιτώσεις. (Η αναλογία αυτού του παραδείγματος με την τωρινή κατάσταση της χώρας, δεν είναι απόλυτη: όσοι δεν πιστεύουμε σε βρισίδια, απειλές και μπουνίδια, δυστυχώς δεν έχουμε την επιλογή να ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε τρέχοντας. Είναι ο τόπος μας εδώ, να πάρει η ευχή.)

Η στρατηγική των ύβρεων και των απειλών έφτασε στο ζενίθ της όταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ζαλισμένος από τα αλαλάζοντα πλήθη των φανατικών οπαδών και τους διεθνείς του κόλακες, διεκήρυξε με σαρκαστικό χαμόγελο πριν από έναν μήνα ότι θα αντιμετωπίσει τις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες (αυτές που λέει «αγορές») παίζοντας νταούλι για να χορεύουν. Δεν ξέρω αν ο ίδιος ήξερε ότι η εικονοποιΐα που διάλεξε είναι αντλημένη από τις πιο σαδιστικές τελετές βίας των ανά τον κόσμο εμφυλίων. Είτε πάντως το ήξερε είτε όχι, οι αγορές δεν εκτίμησαν τη ρητορική του έξαρση. Όταν, πρόσφατα, δυο ανώτερα οικονομικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πήγαν στο Λονδίνο να μιλήσουν με εκπροσώπους των αγορών, γύρισαν προσγειωμένοι ανώμαλα στην πραγματικότητα. (Κάποιος που ξέρει έναν από αυτούς, μου είπε ότι γύρισε στην Ελλάδα «τσακισμένος άνθρωπος».) Από τότε, στο ρητορικό ρεπερτόριο του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε ο χαβάςμιας και ακούμε για νταούλια και λύρες, ας μείνουμε στη μελωδική ορολογίαή, στη γλώσσα της δυτικής μουσικής, η κλίμακα, από το μελαγχολικό και τραγικό μινόρε, των οιμωγών και των ύβρεων, στο ματζόρε.

Τώρα θέλουμε ένα τραγούδι «χαρούμενο και αισιόδοξο», όπως δήλωσε ο κ. Τσίπρας στην εναρκτήρια ομιλία της προεκλογικής εκστρατείας ότι οφείλει στο εξής να είναι η διάθεσή μας. Δεν κατηγορούμε μόνο. Τώρα θριαμβoλογούμε. Στο «ανάθεμα» προσθέσαμε το «ωσαννά», με φράση-κλειδί της νέας ρητορικής το «μετά από 70 χρόνια». Αυτή την ακούμε επαναλαμβανόμενη σε δημόσιες συζητήσεις, και τη διαβάζουμε σε άρθρα που παρουσιάζουν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ως εκπλήρωση ενός μεσσιανικού οράματος που, όπως πληροφορούμαστε, «ο λαός περίμενε 70 χρόνια». Τόσο την έχουν συνηθίσει μάλιστα τη φράση στην Κουμουνδούρου, που τη χρησιμοποιούν ακόμη και μιλώντας σε ξένους επενδυτές, δηλαδή τους κύριους εκπρόσωπους του διεθνούς καπιταλισμού. Έτσι, την περασμένη βδομάδα, οικονομολόγος του ΣΥΡΙΖΑ που συνάντησε μια ομάδα fund managers, όταν ρωτήθηκε πώς θα επιβάλλει ο πρόεδρος, αν βρεθεί πρωθυπουργός, την εσωκομματική πειθαρχία στους λεγόμενους «λαφαζανικούς», απάντησε: «Λέτε να τολμήσουν να αμφισβητήσουν τις αποφάσεις του Τσίπρα, όταν η Αριστερά περίμενε 70 χρόνια για αυτήν την ευκαιρία;» Οι επενδυτές έτρεξαν στη συνέχεια στο Google, να βρουν τι ακριβώς εννοούσε ο σύντροφος οικονομολόγος.

Τη φράση χρησιμοποίησε προ ημερών κι ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, σχολιάζοντας σε συνέντευξή του το προσκλητήριο για μετεκλογική συνεργασία στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας: «Για πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια δίνει ο λαός τη δυνατότητα στην Αριστερά να διαδραματίσει κρίσιμο ιστορικό ρόλο, και το ΚΚΕ μ' αυτή τη μεγάλη ιστορία, 90 και πλέον χρόνων, είναι αδιανόητο να σφυρίζει κλέφτικα και να απέχει (...).». Όπως ήταν αναμενόμενο, το ΚΚΕ αντέδρασε έντονα, όχι σφυρίζοντας κλέφτικα αλλά καταγγέλλοντας τον Τσίπρα για το θράσος του, να σφετερίζεται προς όφελός του την ιστορία της Αριστεράς.

Βέβαια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν στους νεότερους το τι ακριβώς συνέβη πριν από 70 χρόνια, τι δηλαδή που να είναι τόσο πολύ επιθυμητό για εμάς σήμερα. Δεν είναι όμως μυστικό: φέτος έκλεισαν 70 χρόνια από τα Δεκεμβριανά, δηλαδή την παρά λίγο πετυχημένη απόπειρα του ΚΚΕ (της «Αριστεράς», κατά ΣΥΡΙΖΑ) να καταλάβει με τα όπλα την εξουσία, μετατρέποντας την Ελλάδα σε δορυφόρο της Σοβιετικής Ένωσης, σαν την Πολωνία, τη Βουλγαρία, την Αλβανία και τις άλλες δύσμοιρες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Απλούστερα: φέτος έκλεισαν 70 χρόνια από τότε που η Αριστερά απέτυχε να επιβάλλει στην Ελλάδα, με τα όπλα, μια στυγνή σταλινική δικτατορία,.

Εγώ φυσικά δεν ισχυρίζομαι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προτίθεται να εγκαθιδρύσει σήμερα δικτατορία, και μάλιστα με όπλα. Αν, με άλλα λόγια, κάποιοι στην Κουμουνδούρου έχουν τρελαθεί εντελώς από τη μυρωδιά της εξουσίας, ή πιστεύουν ότι μπορούν να μας δουλεύουν όλους ψιλό γαζί, είναι δικό τους θέμαεγώ προσωπικά ούτε τρελάθηκα, ούτε έχω διάθεση να κοροϊδέψω κανέναν. Αλλά ισχυρίζομαι ότι η νεκρανάσταση της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής του μίσους, που εδώ και μερικά χρόνια εγκαθιδρύθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποπροσανατολίζοντας πλήρως τη συζήτηση από την πραγματικότητα, είναι βασικότατη αιτία της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε σήμερα: με μεγάλη πιθανότητα, δυο βήματα από τον εφιάλτη της κατάρρευσης της χώρας.

Έχοντας πλήρως προετοιμάσει το έδαφος με τρία χρόνια κατοχικής-εμφυλιοπολεμικής ρητορικής, ο μηχανισμός προπαγάνδας της Κουμουνδούρου πουλάει σήμερα όνειρο, το ματζόρε που λέγαμε, αυτό που τάχα «περίμενε ο λαός 70 χρόνια». Και καλά κάνουν, από την πλευρά τους. Είναι το καλύτερο εργαλείο για να αρνούνται ακόμη και σήμερα να μιλήσουν για την ταμπακιέρα, για το οικονομικό, για τα λεφτά για το θέμα που θα κρίνει τα πάντα. Κάποιοι ανεξέλεγκτοι Συριζαίοι βέβαια, που τους έχει χτυπήσει κάποιο ρεύμα, ή έχουν υποστεί πρόσφατα ψεκασμό, λένε διάφορα, ασυνάρτητα, ακατάληπτα, εξωφρενικά, και βέβαια αντιφατικά μεταξύ τους, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Αλλά τα πιο σοβαρά οικονομικά στελέχη του κόμματος όσο σοβαρά είναι, τέλος πάντων ξαφνικά δείχνουν έντονα στοιχεία εκνευρισμού όταν πιέζονται να μιλήσουν για το πού θα βρουν τα λεφτά να πραγματοποιήσουν τις εξαγγελίες τους. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στη συνέντευξη του κ. Δραγασάκη στον κ. Τσίμα, πριν από λίγες μέρες, ή στη ματαίωση, την τελευταία στιγμή συνέντευξης για τα οικονομικά, από άλλο κορυφαίο οικονομικό στέλεχος. Αλλά το βραβείο το παίρνει ο πρόεδρος του κόμματος στην προχθεσινή του διαδικτυακή συνέντευξη: «Επειδή θέλω μια μη-συμβατική συνέντευξη, δε θα απαντήσω στο πού θα βρούμε τα λεφτά.».

Σπουδαίο πράγμα η μη-συμβατικότητα: Αντί να απαντάς στο εύλογο ερώτημα πώς θα αντιμετωπίσεις την απαίτηση των δανειστών, που μας έδωσαν το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία, να σεβαστούμε τις συμφωνίες μας, επικαλείσαι τα 70 χρόνια από τα Δεκεμβριανάχωρίς βέβαια να λες την επικίνδυνη λέξη. Αντί να απαντάς στις οικονομικές ερωτήσεις των συζητητών σου, καγχάζεις ότι «θα μας πουν τώρα ότι θα κάνουμε και το παιδομάζωμα» κατηγορείς δηλαδή τους άλλους για εμφυλιοπολεμική ρητορική, εσύ που την άρχισες. Τέλος, αντί να προτείνεις ένα έδαφος για κοινό τόπο με τις λογικές φωνές στην επόμενη Βουλή, μπας και συνεννοηθούν επί τέλους οι πολιτικοί μας για να μην πάει ο τόπος κατά διαόλου, επικαλείσαι την ομιλία του Αρη Βελουχιώτη στη Λαμία, ως τάχα ενωτικό μήνυμα (αυτό σε συνέντευξη στον κ. Χατζηνικολάου.)

Τέλος, επειδή εδώ δεν υπάρχει μόνο ο προσεκτικός κεντρικός σχεδιασμός της προπαγάνδας, αλλά και η έξαρση της μεγαλομανίας, αντί να εξηγήσεις στον κόσμο το πώς θα πείσεις τους ευρωπαίους ηγέτες, με τις διάφορες τρέλες των στελεχών σου, να σε δεχθούν ως λογικό συνομιλητή, λες ότι εσύ θα φέρεις πάνω κάτω την Ευρώπη. Πώς; Μα επειδή έχεις μαζί σου τους Ποδέμος, δηλαδή ένα ευκαιριακό κόμμα ισπανών «αγανακτισμένων», με πτωτική πορεία, και αρχηγό μια λιγότερο καλοθρεμμένη παραλλαγή του Μπέπε Γκρίλο, έναν διαδικτυακό λαϊκιστή. Και καμαρώνεις, μάλιστα, ότι σε στηρίζει με δήλωσή της η Γκάμπι Τσίμερ, η πρόεδρος της Λίνκε, δηλαδή του μόνου γερμανικού κόμματος που καταψήφισε τη βοήθεια στην Ελλάδα. Αλλά βέβαια η κυρία Τσίμερ έχει βαρύνοντα λόγο στις διεθνείς εξελίξεις, λόγω των δημοκρατικών περγαμηνών στο βιογραφικό της: ήταν στέλεχος του ΚΚ της Ανατολικής Γερμανίας, και μάλιστα κομματικός κομισάριος σε εργοστάσιο της δικτατορίας του Χόνεκερ.

Πέρασαν 70 χρόνια λοιπόν, για να πάμε εκεί που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να είμαστε τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Ετσι μας λένε για το πόσο το πιστεύουν, ρωτήστε τους ίδιους. Αλλά εκείνη τη μέρα, οι ερωτήσεις που θέτει η πραγματικότητα θα πρέπει επιτέλους να απαντηθούν, από την κυβέρνηση της χώρας. Δε θα περνάει πια η επίκληση στη «μη-συμβατικότητα» της σιωπής. Δε θα περνάνε ούτε νταούλια, ούτε επικλήσεις σε όνειρα. Ο εφιάλτης της απόλυτης οικονομικής καταστροφής, μπροστά στον οποίο τα χρόνια της κρίσης θα μας φαίνονται παράδεισος, θα στέκει έξω από την πόρτα. Και όποιος έχει την εξουσία θα πρέπει να πάρει τις ευθύνες των αποφάσεων, αν θα τον αφήσει να μπει, ή όχι.

Εκεί θα μετράνε πια μόνο τα έργα, όχι τα λόγια. Η πραγματικότητα, όχι τα όνειρα. Κι ό,τι αξίζει, ή δεν αξίζει, όποιος τόσα χρόνια ρητόρευε ανέξοδα, θα φανεί στην πράξη.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=38936


Ξεκάθαρο μήνυμα από ΕΚΤ: Χρηματοδότηση στις τράπεζες μόνο όσο υπάρχει πρόγραμμα

Αυστηρές προϋποθέσεις προς την ελληνική πλευρά

Με μια λιτή αλλά ξεκάθαρη δήλωση ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας επισημαίνει ότι η χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών θα συνεχίζεται μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου και εφ' όσον υπάρχει πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. 

Θέτοντας τις προϋποθέσεις για τη συνέχιση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο εκπρόσωπος της ΕΚΤ τονίζει ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών βασίζεται όχι μόνο στην επιτυχή ολοκλήρωση της τρέχουσας -ανοιχτής- αξιολόγησης από την Τρόικα αλλά και στην επίτευξη συμφωνίας για διάδοχο πρόγραμμα μεταξύ των ελληνικών αρχών και από την άλλη της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. 
Διαβάστε την πλήρη δήλωση του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: 
«Η συνέχιση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών βασίζεται σε τεχνική παράταση του προγράμματος έως τέλος Φεβρουαρίου και στην ύπαρξη ενός προγράμματος του ΔΝΤ. Βασίζεται επίσης σε επιτυχή ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης και σε συμφωνία για διάδοχο πρόγραμμα μεταξύ ελληνικών αρχών και ΕΚΤ-ΔΝΤ». 


http://www.protothema.gr/economy/article/440609/alert-ekt-i-hrimatodotisi-stis-trapezes-tha-sunehizetai-oso-uparhei-programma/


Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους...

?xml version="1.0"?>


Το ΣτΕ έκρινε ότι είναι συνταγματικό το τέλος επιτηδεύματος, ένας φόρος επί ιδιότητας και όχι επί εισοδήματος, τον οποίο πληρώνει κάποιος για να του επιτραπεί να εργαστεί, ακόμα κι αν έχει μηδενικό εισόδημα! Αυτός ο φόρος δεν παραβιάζει την αρχή της ισότητας που επικαλείται η απόφαση για τους ένστολους; Εγώ δε βλέπω κανέναν ένστολο να πληρώνει φόρο για να του επιτρέψουν να εργαστεί. Αφού είναι συνταγματικό το τέλος επιτηδεύματος, γιατί να μην το πληρώνουν και οι ένστολοι και οι δικαστικοί και όλοι οι άλλοι;



Αν αληθεύει είμαστε άξιοι της μοίρας μας… ας χρεοκοπήσουμε.




altΗ αγορά βοά! 

Μεγαλόσχημοι επιχειρηματίες χτυπούν την πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ, κουβαλώντας στις αποσκευές τους χρέη μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ.

Μαζί και κρατικοδίαιτοι που δεν θέλουν να χάσουν τη θέση τους ή επιδιώκουν να πάρουν θέση ή και να τη διευρύνουν στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται και, μπροστά στη δική τους σωτηρία, δεν νοιάζονται για το αν θα επιστρέψουμε σε ένα τοπικό νόμισμα και αν οι Έλληνες πολίτες συναγωνίζονται σε καταναλωτική δύναμη τους πολίτες μιας μικρής και αδύναμης οικονομικά αφρικανικής χώρας.

Των Γιώργου Κράλογλου, Σταμάτη Ζαχαρού

Πληροφορίες του «Κεφαλαίου» συνδέουν αυτό το σκηνικό και με διεργασίες στον ΣΕΒ, λόγω της επικείμενης αλλαγής φρουράς, ώστε να επιτευχθεί η ισορροπία μεταξύ των απόψεων που προβάλλουν τα παλιά τζάκια και των αντιστάσεων από επιχειρηματίες που προσδοκούσαν ότι ο ΣΕΒ θα τους χρησίμευε μελλοντικά και για μια λαμπρή πολιτική καριέρα. Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται αρκετά κοντά στον Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται να έχει αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή και να έχει προσφέρει στα στελέχη αυτά έναν ρόλο στη νέα κατάσταση πραγμάτων.

Κεντρικό σημείο της συμφωνίας είναι η δημιουργία, μετά τις εκλογές και εφόσον αυτές τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, μηχανισμών με τη μορφή Συμβουλίων (βιομηχανίας ή ανταγωνιστικότητας) που θα αναλάβουν σχεδιασμούς και πρωτοβουλίες για την εκβιομηχάνιση της χώρας.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: http://www.capital.gr/NewsTheme.asp?id=1929609


Άδωνις Γεωργιάδης...ας μείνει μεταξύ μας...

Photo: Μ. Μυρίλλας @fosphotos.com

Photo: Μ. Μυρίλλας @fosphotos.com

Αν μερικά χρόνια πριν, ρωτούσες τη γνώμη μου για τον Άδωνη Γεωργιάδη, θα σου απαντούσα, «κάποιος που γαβγίζει, νυμφευμένος με κάποια που νιαουρίζει». Η πολιτική μας σκηνή έχει όμως χοντρές ανατροπές. Καθώς ο Άδωνις Γεωργιάδης, από τις 25 Ιουνίου 2013, έχει καταλάβει υπουργική καρέκλα. Το Υπουργείο Υγείας. Στα χρόνια μας την ονομάζεις και σάκο του μποξ, για να εξασκούν οι πολίτες πάνω του όλα τα «και εσείς τι κάνατε;», «Να πάτε να γ... όλοι οι πολιτικοί». Ωστόσο ο Άδωνις, αυτόματα με την ανάληψη της υπουργικής «τιμής», έδειξε στοιχεία αξιοπερίεργα και αξιοσημείωτα. Αρχικά παρενέβη στον ήχο του. Μείωσε τα ντεσιμπέλ. Πιάσαμε εξαιρετικό τόνο. Και δεν είναι μόνο αυτό.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, μοιάζει να μας έβαλε τα γυαλιά στα μάτια, στα 41 του χρόνια. Έχοντας προφανώς άλλα στοιχεία να διατυμπανίσει πλην της νεαρής του ηλικίας. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Σε πέρασμα 3 μηνών από το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, ως Υφυπουργός τότε, κατάφερε την άρση του καμποτάζ. Με έργο σε 90 μέρες. Δηλαδή επέτρεψε στα κρουαζιερόπλοια με σημαίες τρίτων χωρών, εκτός ευρωπαϊκής ένωσης, να παραλαμβάνουν και να αποβιβάζουν επιβάτες-τουρίστες σε λιμάνια εντός ελληνικής επικράτειας. Έρμη χώρα για πόσα «εξυπακούεται» έπρεπε να χύσεις αίμα! Τη σημασία αυτής της άρσης και της οικονομικής «αιμοδοσίας» της, τη ζήσαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε. Εργασιομανής, μεθοδικός, αποτελεσματικός, πρακτικός, επικοινωνιακό υπερόπλο της ΝΔ, με άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας (άλλωστε το 1994 ίδρυσε το κέντρο ελευθέρων σπουδών «Ελληνική αγωγή» με σκοπό τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών) ενημερωμένος πάντα, διαβασμένος εις βάθος, με τσαγανό και τσαμπουκά. Απ΄ όσα έχει κατά καιρούς δηλώσει θα ξεχωρίσω τη φράση-στίγμα «Δεν θ΄ αφήσω την τρόικα να μου πάρει τη δόξα. Θα πράξω ό,τι χρειάζεται και όσες αλλαγές έπρεπε να είχαν γίνει προ πολλού σε τούτον τον τόπο». Έπιασε εν ολίγοις το κάστανο που οι άλλοι ή πετάνε μακριά ή κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Κατεύθυνση σαφής. Πάντα είναι σαφής. Έκτοτε ξεσκεπάζει παθογένειες με παροιμιώδες πείσμα να τις ανατρέψει.

Συχνά στις παρέες ψιθυρίζουμε ότι ο Άδωνις είναι από τους ελάχιστους που έχουν κολλήσει ένσημα επαγγελματικής εργασίας στη ζωή τους. Έχει δουλέψει. Γνωρίζει στο πετσί του, την πράξη. Συχνά στις παρέες λέμε... Μεταξύ μας λέμε... Συνωμοτικά συμφωνούμε ... Στα μουλωχτά επιβραβεύουμε... Πλάκα έχει! Αυτό είναι στα μάτια μου, το πλέον ενδιαφέρον, για τον Άδωνι Γεωργιάδη. Μιλάμε για εκείνον «μεταξύ μας». Λες και αγωνιούμε μη ξεφύγει η άποψή μας παραέξω, λες και μπορεί να εκτεθούμε υπερασπίζοντάς τον αν δεν είμαστε οπαδοί του κόμματός της ΝΔ. Λες και μας έχουν στοιχειώσει, με φαντάσματα μιας«Δεξιάς», που τα χρεώθηκε στο διηνεκές, αποκλείοντας ακόμα και την ιδέα κάτι καλού στους κόλπους της. Νταντεύοντας, αντιθέτως, με εξαιρετική επιείκεια και ανοχή όσους μας συστήνονται ως και καλά «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις».

Προτιμούμε να το χειριστούμε ως κοινό μυστικό, ότι ο Άδωνις έχει τα φόντα και τα στοιχεία του πολιτικού, όπως θα έπρεπε να είναι. Ότι μπορεί τα περισσότερα απ΄αυτα τα στοιχεία να'ναι απαραίτητα γι΄αυτο που ορίζουμε ως "νέα μέρα" και "νέα γενιά". Φαντάσου πόσα κιλά παρεξηγήσεων έχουμε απορροφήσει. Πόσους τόνους κατευθυνόμενης κρίσης για το πρόσωπό του είχαμε μασήσει. Φαντάσου τι κόμπλεξ κουβαλάει στην πλάτη του ο καθένας μας «κομματικής» πειθαρχίας, ενώ τα σύνορα των κομμάτων ευτυχώς καταρρέουν. Φαντάσου πόσα ξέρουμε και συγχρόνως δεν ξέρουμε για τους ανθρώπους που κατεβαίνουν στης πολιτικής τον στίβο. Πόσους μπορεί να αδικούμε αλλά και πόσους τιμούμε ενώ θα έπρεπε με κλωτσιές να τους «τιμούμε»... Φαντάσου! Τι ζόρικο, τελικά, να είσαι ψηφοφόρος!

ΥΓ: Τελικά μπορείς να επεμβείς στον ήχο σου αλλά δεν θα καταφέρεις να επεμβείς εξίσου εύκολα στην πρώτη εντύπωση που έκανες. Και η πρώτη εντύπωση για τον Άδωνη Γεωργιάδη ήταν.....Άστα, βράστα! Θα έχει "δουλίτσα"....

http://www.protagon.gr/?


Πανηγυρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ!! Εφαρμόστηκε στην Κύπρο το πρόγραμμά τους...

alt










Η μόνη διαφωνία τους είναι ότι στην Κύπρο έγινε εκτάκτως για μια φορά, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει να ισχύει κάθε χρόνο!

Και δεν αναφερόμαστε μόνο στις περσινές δηλώσεις Γλέζου ότι θα κατασχεθούν οι καταθέσεις πάνω από 20.000 (το οποίο μετά μερικές μέρες άλλαξε σε "όποιοι παίρνουν πάνω από 20.000 ευρώ θα δίνουν 100 ευρώ το μήνα...") ή του Στρατούλη ότι θα πάρουν μέρος των μεγάλων καταθέσεων για την ανάπτυξη... αλλά αναφερόμαστε στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε πριν λίγες μέρες ο Τσίπρας:


ΣΥΡΙΖΑ: Φόρος μεγάλης περιουσίας και στις καταθέσεις
5 Μαρτίου 2013


Και τις καταθέσεις των φορολογούμενων με μεγάλη περιουσία θα αγγίξει ο φόρος πλούτου που περιλαμβάνεται στο αναλυτικό πρόγραμμα για τη φορολογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως σημειώνεται στο πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη θέσπιση ενός φόρου μεγάλης περιουσίας βάσει της συνολικής αξίας του πλούτου κάθε φορολογούμενου. Αυτό στην πράξη, όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα, σημαίνει ότι θα αθροίζεται η αξία των περιουσιακών στοιχείων του φορολογούμενου όπως η κατοχή κτιρίων, οικοπέδων, γαιών, έργων τέχνης, καταθέσεων τραπεζών, επενδυτικών προϊόντων, συμμετοχών κλπ., που βρίσκονται στην Ελλάδα και όσων κάνουν δήλωση στην Ελλάδα και κατέχουν αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό. 

Θα θεσπιστεί ένα υψηλό αφορολόγητο όριο (π.χ. 300.000 ευρώ ατομικό όριο) και στην υπερβάλλουσα αξία θα επιβάλλεται φόρος με προοδευτικά αυξανόμενους συντελεστές. 

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι όσοι έχουν καταθέσεις πάνω από ένα όριο θα πληρώνουν φόρο για αυτές, πέρα του φόρου που επιβάλλεται στο εισόδημα από τις καταθέσεις δηλαδή στους τόκους. 

Όχημα για την επιβολή του φόρου μεγάλης περιουσίας θα είναι το περιουσιολόγιο που ανακοίνωσε χθες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας στο οποίο οι φορολογούμενοι θα δηλώσουν το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας που διαθέτουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Στο πρόγραμμα σημειώνεται επί λέξει ότι «με το Φόρο Μεγάλης Περιουσίας, (βάσει του περιουσιολογίου), θα φορολογηθεί η κατοχή κτιρίων, οικοπέδων, γαιών, έργων τέχνης, καταθέσεων τραπεζών, επενδυτικών προϊόντων, συμμετοχών κλπ., που βρίσκονται στην Ελλάδα και όσων κάνουν δήλωση στην Ελλάδα και κατέχουν αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό (αφού ληφθεί υπόψη και η φορολόγησή τους εκεί)».

Πηγή:www.capital.gr
http://www.dexiextrem.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3332.html


Απάντηση Φαήλου Κρανιδιώτη στον Σωτήριο Καλαμίτση


alt
Αγαπητοί φίλοι,

Είδα πως στο εξαίρετο ιστολόγιο σας την Πέμπτη 28/2, δημοσιεύθηκε ένα κείμενο κάποιου Σωτηρίου Καλαμίτση,  με διάφορες εξυπνάδες, ύβρεις και την τάχα μου απειλή ..
προς εμένα "Ίσως να πήγαινα στο γραφείο τού πολιτευτή Φαήλου και να του έριχνα μερικές Χριστοπαναγίες. Ίσως και καμμιά σφαηλιάρα".

Αυτά δε, τα γράφει ενοχλημένος γιατί εξακολουθώ να είμαι στο πλευρό του Αντώνη Σαμαρά παρά τις αλλαγές πολιτικής αλλά, όπως παρακάτω αναφέρει και για την χλευαστική απάντηση μου σ' ένα διαδικτυακό καλικάντζαρο του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/Βίλα Αμαλία, ο οποίος εξομοιώνοντας την βία στις Σκουριές με τον...ΕΟΠΥΥ, κλαιγόταν για τον τάχα άρρωστο "γέρο" του, του οποίου μάλιστα μου υποσχόταν να μου φέρει το πτώμα του, όταν πεθάνει! 

Επειδή 
1) ο Έλληνας δεν κάνει πλάκα με τον θάνατο των γονιών του, ούτε χάριν αντιπολιτευτικού επιχειρήματος και 
2) από μια γρήγορη ματιά στο προφίλ του (ασχολιόταν πχ με τα βυζιά της Βανδή, την Eurovision και είχε ψιλοκουβέντα με Δούρου , Σκουρλέτη) θεώρησα, ορθώς, πως πρόκειται για γελοίο συριζαίο προβοκάτορα, που παρίστανε τον αναξιοπαθούντα, του απάντησα λοιπόν, πληρωμένα, πως ευχαρίστως να στείλει το "πτώμα" και θα το βάλουμε σε κούτα από ασπρόμαυρη τηλεόραση, αφού το ..διπλώσει..

Εξανέστησαν διάφοροι, χάφτοντας το παραμύθι του συριζαίου ψεύτη. Πριν περάσουν όμως 24 ώρες, ο εξαίρετος ιστολόγος dexiextrem, "ξεβράκωσε" το τρολλ , δημοσιεύοντας σειρά φωτογραφιών του "πονεμένου γιου" από τουρνέ μέσα σε λίγους μήνες, στην Βιέννη, την Βενετία, την Φλωρεντία, την Μύκονο, την Χαλκιδική, σε θέρετρα και χιονοδρομικά κέντρα, όπου φωτογράφιζε συχνά τις κουρασμένες αριστερές ποδάρες του στην προοδευτική ξαπλώστρα και στο βάθος πισίνες και παραλίες. Μετά από αυτό, ο πονεμένος "Ρασκόλνικοβ" κατέβασε το προφίλ του από το tweeter κι εξαφανίστηκε, ρούφηξαν δε το αυγό τους τόσο οι "αγανακτισμένοι" με την σκληρή μου στάση στον πτωχό υιό,όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/Βίλα Αμαλία, που είχε βγάλει και υποκριτική ανακοίνωση για τον πολυτελή τουρίστα οπαδό του.

Θαυμάστε γι' άλλη μια φορά τον πονεμένο αριστερό που αγωνιά για τον ΕΟΠΥΥ:

Σας στέλνω επίσης την απάντηση μου και στην ερίτιμο κ. Έλενα Ακρίτα σύζυγο Κυρίτση, που την έπιασε ο ίδιο πόνος με τον κ. Καλαμίτση, για να διασκεδάσουν οι αναγνώστες σας:

Στον δε θρασύτατο Σωτήριο Καλαμίτση, θα πως ευθέως κάτι απλό. 
Πολιτικό γραφείο δεν έχω. Μόνο δικηγορικό, όπου βιοπορίζομαι, 100 μέτρα από το Σύνταγμα, όπου πάνε μετρό, τραμ, τρόλεϋ, ταξί και λεωφορεία. Γιατί λοιπόν να ξοδεύεις την μαγκιά, την οργή και τις απειλές σου με τις παντόφλες πίσω από το πληκτρολόγιο; Έλα Σκούφου 12, αν δεν έχεις, να πληρώσω εγώ το ταξί να σε φέρει, για να μου πεις από κοντά τις "Χριστοπαναγίες" (είμαι 47 και δεν είπα ποτέ) και να μου δώσεις και την "σφαηλιάρα". Σε περιμένω. Έλα και θα σου μάθω τι είναι ο "στρατιωτικός περίπατος". Αλλιώς περιμένω το αυγό που θα κάνεις, αγαπητέ...

Φαήλος Κρανιδιώτης
Δικηγόρος
https://twitter.com/failosK

...............
προσθήκη taxalia
Για την ιστορία, το άρθρο του κ.Καλαμίτση και το post του dexiextrem


Φαήλος

Δεν τον γνωρίζω προσωπικώς. Τον «γνώρισα» το 1999 ως δικηγόρο και συνοδό τού περιπλανώμενου ανά τας πρωτευούσας της Ελλάδος και της υπόλοιπης Αφρικής Οτσαλάν.
Τον «ξανασυνάντησα» το 2010. Διάβαζα τα φλογερά κείμενά του και ...
θαύμαζα τον πατριωτικό του λόγο. Ταίριαζε στο ύφος μου και στις απόψεις μου, προ πάντων επειδή διεκήρυσσε τον αταλάντευτο αντιμνημονιακό λόγο τού Σαμαρά.

Όταν ο Σαμαράς έκανε τη μεγάλη κωλοτούμπα, περίμενα να σκάσει μύτη ο πατριώτης Φαήλος. Και τότε τον «ξανασυνάντησα» στον υπερμεγέθη υδατοσυλλέκτη, όπου είχαν καταδυθεί με ανάστροφη πτώση κατόπιν πολλαπλών αναπηδήσεων όλοι οι αντιμνημονιακοί πλην ελαχίστων. Τότε ήταν που ήλθε στον νου μου η κουβέντα κάποιου που μου είχε πει πριν από 34 χρόνια: «Απαιτείται χρόνος και κόπος για την απόκτηση κύρους και αξιοπρέπειας. Αρκεί ένα δευτερόλεπτο για την απώλειά τους».

Εγώ ψηφίζω στην Α΄ Πειραιώς και, βεβαίως, δεν τιμώ με την ψήφο μου την κ. Ρεπούση. Τί θα έκανα, άραγε, αν ψήφιζα στη Β΄ Πειραιώς; Τί θα έκανα τώρα που ο Γάμα Γάμα Εσόδων κ. Θεοχάρης [ΣΗΜ: ο, μεταξύ άλλων, πρώην επί κεφαλής της μηχανοργάνωσης της «ΑΣΠΙΣ-ΠΡΟΝΟΙΑ», στην οποία ο εκκαθαριστής βρήκε ένα μπάχαλο] διέταξε τον Έφορο να ζητήσει από τον Εισαγγελέα να ασκήσει εις βάρος μου δίωξη για τετράμηνη καθυστέρηση καταβολής τού ποσού των ? 5.100 που οφείλω στο Δημόσιο όντας άνεργος, χωρίς άλλη πηγή εσόδων πέρα της εργασίας μου που βρίσκεται στα αζήτητα, με κουρεμένες από τον Ευάγγελο τον Ευτραφή τις λιγοστές αποταμιεύσεις μου των ? 17.000, έχοντας να θρέψω και να μορφώσω ανήλικα παιδιά με κομμένο το ρεύμα και το νερό; Τί θα έκανα; Ίσως να πήγαινα στο γραφείο τού πολιτευτή Φαήλου και να του έριχνα μερικές Χριστοπαναγίες. Ίσως και καμμιά σφαηλιάρα.

Αυτά στριφογύριζαν στο μυαλό μου, όταν έπεσε το μάτι μου σε ανταλλαγή μηνυμάτων στο twitter μεταξύ Φαήλου και Έλληνος πολίτη. Έγραφε στον Φαήλο ο Έλλην πολίτης: «Βία είναι ο γέρος μου που πάει στον γιατρό και βρίσκει ταμπελάκι ότι τελείωσαν οι 10 δωρεάν επισκέψεις. Αν πεθάνει, να στον φέρω» [sic]. Και ο τεράστιος Φαήλος απήντησε: «Ευχαρίστως, αλλά πού να τον βάλουμε; Α, έχω όμως μια κούτα από τηλεόραση (ασπρόμαυρη). Αν τον διπλώσεις, πριν παγώσει, θα χωράει» [sic]. Θαύμασα για μία ακόμη φορά τον ακριβολόγο Φαήλο που δίνει σημασία στην λεπτομέρεια, εξ ου και ενημέρωνε τον Έλληνα πολίτη ότι το χαρτόκουτό του είναι από ασπρόμαυρη τηλεόραση, ώστε αν ο Έλλην πολίτης επιθυμούσε να είναι το χαρτόκουτο από έγχρωμη τηλεόραση, να μην έστελνε στον Φαήλο τη σορό του πατέρα του.

Θαύμασα και το μέγεθος της, κατ' επιεική έκφραση, ασέβειας του ανδρός. Άλλωστε, αν ψήφιζα στη Β' Πειραιώς, τί θα μπορούσα να του ζητήσω ως ρουσφέτι με αντάλλαγμα την ψήφο μου; Κάποιο διορισμό της γυναίκας μου στο Δημόσιο; Αδύνατον. Μάλλον το χαρτόκουτό του για τις ακόμη πιο δύσκολες μέρες που μας φέρνει και ο πατριώτης Φαήλος. Κι' ας είναι από ασπρόμαυρη τηλεόραση.
Σαμαρά, ο θυμόσοφος ελληνικός λαός λέει από αρχαιοτάτων χρόνων: «Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Όχι ότι δεν έχω αντιληφθεί, έστω και με καθυστέρηση, ποιός είσαι. Απλώς, τώρα συλλέγω και άλλα αποδεικτικά στοιχεία. Τα τρία πρώτα: Ταμήλος, Φαήλος, Παπαγεωργόπουλος.
Πάντως, εξακολουθεί να μένει αναπάντητο το βασανιστικό ερώτημα: «Ποίαν χρείαν Έλληνος συνοδού-δικηγόρου είχεν ο Οτσαλάν κρυπτόμενος από πρωτευούσης εις πρωτεύουσαν το 1999;».

Σωτήριος Καλαμίτσης
Φίλος του γιατρού Γωγούση

Τι έρχεται πίσω από τον Αλέξη;

alt

Αργά και σταθερά, ο ΣΥΡΙΖΑ «ροκανίζει» στελεχιακό δυναμικό τόσο από το (πρώην)ΠΑΣΟΚ όσο και από την ΔΗΜΑΡ. Δεν ξέρω φυσικά αν κάτι τέτοιο σημαίνει πως «τσιμπάει» και τους αντίστοιχους ψηφοφόρους, από τις ίδιες δεξαμενές ενός οιονεί «αριστερού χώρου», όμως το υποψιάζομαι σφόδρα. Ενός χώρου που υπήρξε ανέκαθεν το λίκνο και η «φωλιά» συγχρόνως του πάλαι ποτέ πανίσχυρου Συστήματος ΠΑΣΟΚ. Ενός συστήματος που ως φαίνεται αρνείται πεισματικά να πεθάνει!

Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή την στιγμή είναι στην ουσία μια τετράπαχη γριά φαφούτα μάγισσα, με γαμψή μύτη και φαρδιές «πεινασμένες» τσέπες, μεταμφιεσμένη άρον - άρον σε αποστεωμένο αναρχοαριστερό μπαχαλάκικο ξωτικό! Πίσω από την μάλλον ακίνδυνη και χαβαλέδικη μάσκα του Αλέξη και των μπαχαλάκηδων, βρίσκονται μετά δυσκολίας κρυμμένοι οι «φαγάνες» του βαθέος ΠΑΣΟΚ, έτοιμοι για ακόμη μια φορά να πέσουν σαν ακρίδες στα δημόσια οικονομικά, ευκαιρίας δοθείσης. Πίσω από την παρδαλή πρόσοψη της Βίλα Αμαλία Α.Ε. βρίσκεται η γκρίζα και επίφοβη πολυκατοικία των ορφανών του Ανδρέα που ρήμαξαν την χώρα και εκμαύλισαν τρεις σχεδόν γενιές Ελλήνων.

Ο Αλέξης νομίζει πως είναι αρχηγός ενός κόμματος του 30%. Κούνια που τον κούναγε ..... Ούτε καν το παλιό 4% δεν θα τον ακολουθούσε κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Ο Αλέξης ίσως αποδειχτεί απλώς άλλη μια πολιτική μαριονέτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παραδοθεί στην βάση του. Ένα κύμα παλαιοπασόκων κρατιστών ψηφοφόρων έχει πυκνώσει τις τάξεις του, οσμιζόμενοι νέες εποχές δόξης, για τα αχόρταγα ζόμπι της Ανδρεοπαπανδρεϊκής τζαμαχιρίας. Όλοι αυτοί, οργανώνονται και ανασυντάσσονται, παίρνουν μια ανάσα και μεταμφιέζονται για λίγο καιρό μιας και καταλαβαίνουν πως ακόμη δεν τους «παίρνει» να εμφανίζονται φάτσα - κάρτα στην πρώτη γραμμή. Στην ουσία όμως, είναι έτοιμοι να αλώσουν από μέσα το κόμμα του Αλέξη οποιαδήποτε στιγμή κρίνουν κατάλληλη και να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους στην wannabe παλαιοκομμουνιστική νομενκλατούρα του άλλοτε κομματικού αποκόμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια ώρα που το βαθύ ΠΑΣΟΚ ξεπλένεται επιμελώς και ανασυντάσσεται μέσα στην κολυμβήθρα του συριζαίικου Σιλωάμ, η «πατριωτική δεξιά», βλέποντας μονάχα την λεοντή των άπλυτων αναρχομπάχαλων και την πολύχρωμη πρόσοψη της Βίλα Αμαλία Α.Ε., αυτοϊκανοποιείται εκτοξεύοντας άρες - μάρες - κατάρες - κουκουνάρες εναντίον των ελάχιστων εθνομηδενιστών - ντεμέκ αναρχικών, που όλοι μαζί δεν μαζεύονται σωστά 10.000 νοματαίοι σε όλη την χώρα! Εκτονώνεται λοιπόν η συντηρητική παράταξη με ανούσιες αναλύσεις, δακρύβρεχτα άρθρα και κατινίστικες ανταλλαγές παραπολιτικών ανοησιών, την ίδια ώρα που η πιο επικίνδυνη συντεχνία (σχεδόν με χαρακτηριστικά μαφίας)  πολιτικής και οικονομικής πειρατείας από την  οποία ατύχησε να κυβερνηθεί η χώρα τα τελευταία 30 χρόνια αντί να πεθάνει, ανακτά δυνάμεις και ζωτικό χώρο για να αντεπιτεθεί ως άλλος Λάζαρος αναστημένος εκ νεκρών, στο ισχνό κορμί της κοινωνίας και της χώρας. Την ώρα που εμείς ασχολούμαστε με τις ανοησίες του Θεοδωρίδη, τις σαχλαμάρες της Γαϊτάνη και κατατροπώνουμε λεκτικά, ηθικά και με αγαστή, «πατριωτικώς δεξιά» σύμπνοια την «λάιτ» αριστερά του Κολωνακίου, ο επίφοβος και καταχθόνιος στρατός του βαθέος ΠΑΣΟΚ (*), μένει στο απυρόβλητο πίσω από το πολύχρωμο σκηνικό του πολιτικού πανηγυριού που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ και που φορά για λίγο καιρό τώρα τα ρούχα του βασιλιά αλλά σκοντάφτει κάθε φορά που πάει να κάνει ένα βήμα στα μεγάλα, φαρδιά παπούτσια του.

Είναι ώρα, ο χώρος δεξιότερα του κέντρου που λέει και ο κ. Μητραλέξης να αφήσει τα αστεία, τα λόγια, τους φραστικούς ακροβατισμούς και το άσφαιρο ανάθεμα στον ψευδο-στόχο του Αλέξη και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η ώρα να επικεντρώσει την πολεμική του στον γκρίζο όγκο του συστήματος ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί άγαρμπα να κρυφτεί πίσω του. Και κυρίως είναι ώρα να επικεντρώσει την προσοχή του στην σωτηρία της χώρας, προχωρώντας σε τολμηρές πολιτικές κινήσεις ανατροπής του υφιστάμενου μοντέλου, σε βαθιές εκσυγχρονιστικές τομές σε θεσμικό επίπεδο και στην άμεση προστασία των αδυνάτων που πλήττονται από την κρίση. Αν ολιγωρήσει, φοβάμαι πως το Σύστημα ΠΑΣΟΚ θα αναστηθεί εκ νεκρών με ότι αυτό μπορεί να σημάνει για την χώρα και τους ανθρώπους της.

Akenaton

(*) Δεν υπάρχει «πατριωτικό», «ανανεωτικό», «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ: όποιος πιστεύει σε τέτοια πολιτικά παραμύθια δεν έχει καταλάβει τίποτε από αυτά που έπαθε η χώρα μετά το 1981. Το ΠΑΣΟΚ είναι πάντα ένα: Ανδρεοπαπανδρεϊκό! Ένα απόλυτα κρατικοδίαιτο και βαθιά πελατειακό σύστημα, εξαιρετικά επικίνδυνο για την χώρα όσο δεν οριστικοποιείται ο πολιτικός του θάνατος. Αυτή την στιγμή, παρασιτεί στο σώμα του (πρώην)ΣΥΡΙΖΑ για όσο καιρό νομίζει ότι το συμφέρει. Η πλήρης κατάληψη αυτού του ανίσχυρου σώματος από τους μπαρουτοκαπνισμένους επιγόνους του Ανδρέα, είναι παιχνιδάκι. Piece of Cake που λένε και στην δεύτερη πατρίδα του παντοτινού αρχηγού και «ιδιοκτήτη» της πολιτικής δυναστείας.


http://www.antinews.gr/2013/02/10/203495/


Το άρθρο του Κώστα Καραμανλή για τις ιδιωτικοποιήσεις

Όλοι συμφωνούν ότι το ζητούμενο για την Ελλάδα σήμερα είναι η ανάπτυξη. Η ανάπτυξη όμως δεν διατάσσεται, δεν επιβάλλεται, δεν θεσμοθετείται. Δημιουργείται μόνο με προσπάθεια, σκληρή και συστηματική. Και κυρίως προσπάθεια στοχευμένη που λαμβάνει υπόψη τα πραγματικά δεδομένα.

Ποια είναι τα δεδομένα σήμερα; Οτι δεν μπορούμε να βασιστούμε πλέον σε ένα κρατικοκεντρικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Οτι η κοινωνία δεν αντέχει άλλη πίεση, οι πολίτες βρίσκονται στα όριά τους. Και ότι το παραγόμενο εθνικό προϊόν απλούστατα δεν φθάνει. Άρα πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες για να παράγουμε περισσότερο και να εισρεύσουν στη χώρα μας χρήματα από το εξωτερικό.

Η μόνη στρατηγική που μπορεί να φέρει πλούτο στη χώρα και να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης είναι η ρεαλιστική και εθνικά υπεύθυνη αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας. Δηλαδή, οι αναγκαίες ιδιωτικοποιήσεις.

 

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο του Κώστα Αχ. Καραμανλή

 

alt